लिलिपुट कहाणी

तप्त उन्हाच्या असह्य लाटा… दूरवर फक्त भुरभुरीत माती. जीवाची काहिली थांबवायला जमिनीत कुठे गडप व्हावं पण आज ते ही शक्य नाहीये… नुसतीच लाही लाही… म्हणायला परिसरात एकच झाड… त्याची पाने पिवळी आणि शुष्क… मुळे कशीबशी तग धरून राहिलेली. सहारा आता त्या वरच्याचाच… राणीचा तर पत्ताही लागणं अवघड झालं होतं. तहानलेल्या, भाजणाऱ्या देहाने कमी का भटकंती केली होती तिच्या शोधार्थ? पण पदरी निराशाच. आता जीवात जीव असेपर्यंत या नश्वर देहातून उरलेल्या इच्छाशक्तीवर वंश जपावा ही कामना, प्रार्थना करण्यापलिकडे उरलं तरी काय होतं?

Continue reading “लिलिपुट कहाणी”

Advertisements

बाग

बागेची मनापासून आवड असणाऱ्यांना भारत आणि अमेरिकेतला मोठा फरक जाणवतो तो हिवाळा आला की. फुललेली बाग, शिशिराची पानगळ, गारठवणारी थंडी ते बर्फाच्छादित असं बदलत जाणारं हवामानरूप सरून पुन्हा वसंत जेव्हा पालवतो, काही महिने निद्रिस्त असलेली बाग फिरून जीवंत भासते आणि हेच स्थित्यंतर आठवणीतून मुक्तछंदात उतरतं!
Continue reading “बाग”

संक्रांत

शहराच्या मध्यभागी वडिलोपार्जित इस्टेट. सगळी भावंडे आपापल्या वाटणीच्या हिश्शात सुखाने संसार करत होते. म्हणाल तर स्वतंत्र तरी सुखदुःखात लागलं तर एकत्र. त्यातलंच हे एक चौकोनी कुटुंब. साहेबांची नोकरी, बाई गृहिणी. त्यांना दोन मुलं. मोठा मुलगा आईसारखा. गोरापान, दिसायला अगदी राजबिंडा. धाकटा मुलगा थोडा सावळा पण स्मार्ट. दोघेही हुशार. मोठा मुलगा गव्हर्नमेंट मेडिकल कॉलेजला शिकायला मुंबईला. धाकटा, नुकताच स्थानिक इंजिनीरिंग कॉलेजमध्ये प्रवेश मिळवलेला.

Continue reading “संक्रांत”

केसरगंध

‘गुलाबी थंडी, पौर्णिमेचा पूर्ण चंद्रमा आणि काश्मीर… केशराच्या कोमल फुलपाकळ्यांतून पाझरणारा शीतल शशीप्रकाश! अविस्मरणीय असं दृश्य…’ हे वर्णन काही वर्षांपूर्वी कुठेसं वाचलं होतं.

Continue reading “केसरगंध”

श्रीगणेश विसर्जन

Dagdu Sheth Halwai pratikruti murtiत्यांचं चौकोनी कुटुंब. आई, बाबा आणि ती दोघं बहीण भाऊ. शाळेतून आली की दप्तरं टाकून बाहेर खेळायला… आज घरी आली ती नाचतच. त्यांच्या जवळ नव्याने झालेल्या इमारतीमुळे त्यांना खेळायला नवे सवंगडी मिळाले होते. नाही म्हणायला आसपासच्या चार पाच स्वतंत्र बंगल्यातली मुले होती तरी नव्याने झालेल्या इमारतीत एकूण ७-८ कुटुंब राहायला आली आणि खेळायला भरपूर मुलं जमली. आज तर तिथल्या एका काकांनी सामायिक वर्गणी जमवून छोटासा सार्वजनिक गणपती बसवूयात म्हणून प्रस्ताव मांडला होता आणि बच्चाकंपनीच्या उत्साहाला उधाण आलं होतं. सगळे घरच्यासारखे, आपुलकीच्या भावाचे… साधंसच पण खूप धमाल आली, पहिल्या वर्षी!

Continue reading “श्रीगणेश विसर्जन”

९/११

सप्टेंबर २००१. आमच्या महाविद्यालयीन बास्केटबॉलच्या मॅचेस जवळ आलेल्या असल्यामुळे आम्ही रोज सकाळी सरावाला सोलापूरच्या होम मैदानावर जमायचो. १२ सप्टेंबर २००१ ची सकाळ… दूरदर्शनवर बातम्या चालू होत्या. पायात बूट चढवताना मी डोळे बातमीकडे वळवले. चित्रात नजिक उभ्या २ उंच इमारती दिसत होत्या. पैकी एक इमारत डोक्याला जबर दुखापत झाल्यासारखी भासत धूर ओकताना दिसत होती, आणि त्याचवेळी नेम धरून वेगाने येणारे एक विमान एखाद्या उंच्यापुऱ्या व्यक्तीला कोणी पोटाच्या थोडं वर भोसकावं तसं त्या बाजूच्या दुसऱ्या इमारतीत दाणकन आदळताना दिसलं… प्रचंड स्फोट, ज्वाला आणि काळा धुराचा कल्लोळ!

Continue reading “९/११”

अग्नि

Agni-holi

अग्नि म्हटलं की पहिलं आठवतं ते सीतेचं अग्निदिव्य, स्वातंत्र्यवीरांची अग्निज्योतीवर हात ठेवून मातृभूमीसाठी प्रतिज्ञा आणि तप्त आगीच्या मुशीतून झळाळून येणारं अस्सल सोनं! आपल्या मनोकामना देवाधिकांपर्यंत पोहोचवणारा दूत म्हणून आपण अग्निदेवता पूज्य, पवित्र मानतो. राजा दशरथाच्या पुत्रकामेष्टी यज्ञातून पायसदान घेऊन प्रकट झालेला अग्निदेव, राजा द्रुपदाच्या यज्ञाग्नितून प्रगटलेले दृष्टद्युम्न व द्रौपदी अशी रामायण, महाभारतातली उदाहरणे आणि भारतीय संस्कृतीतील गृहस्थाश्रमाची सुरुवात अग्निसाक्ष!

Continue reading “अग्नि”

नयनरम्य संध्याकाळ

“केल्याने देशाटन, पंडित मैत्री सभेत संचारण, मनुजा चातुर्य येतसे फार!” फिरण्याची मनस्वी आवड. मार्च २००८ मध्ये टोरोंटो पिअर्सन आंतरराष्ट्रीय विमानतळावर उतरताना खालच्या शुभ्र बर्फाच्छादित कॅनडाचं दर्शन झालेलं. एप्रिलमध्ये कॅनडा वंडरलंड, CN Tower, नायगरा या ठिकाणी भेटी झाल्या. मे मध्ये टोरोंटो ‘सेंट्रल आयलंड’च्या भ्रमंतीचा योग आला.

Continue reading “नयनरम्य संध्याकाळ”

अब तक ..

बाळलीला, किशोरावस्था, सुरवंटाचं पाखरू असं होत पंचविशी आली की असणारा ‘लाथ मारीन तिथं पाणी काढीन’ असा जोश आणि खळखळाट, तिशी आली काहीसा समजदार बनतो. संसार, मुलं, जगरहाटी, भलंबुरं यासोबत स्थिरता, संथता याचीही काही प्रमाणात भर पडत असावी. तिशी ओलांडून पस्तीशीकडे वळताना प्रकृती व वाढतं वय अशी दोन्हीची स्थित्यंतरं फारशी जाणवत नसल्यामुळे असेल कदाचित, पण ‘अजूनही यौवनात मी’ हा फील राहतो. पस्तिशी ओलांडून चाळीशीत पोहोचताना मात्र काही आयुष्य मागे सरल्याचा आतवर कुठेतरी शोध चालू होत असावा. चाळीशी ते पन्नास पंचावन्न… संसारातून, मुलांमधून फुरसत आणि बरीचशी स्वावलंबी. फुरसतीच्या, मनस्वी इच्छेच्या अनेक गोष्टी करायला जमतील अशी…. साठीत सकृतदर्शनी निवृत्तीचे वेध, आजी-आजोबांच्या भूमिका, तरी त्यातही करण्यासारखे बरेचसे. सत्तर पंच्याहत्तरीनंतर स्वास्थ जपणूक, छंद सोबती, वानप्रस्थी अलिप्तता, अनुभवाचं भरभरून दान, गत आयुष्याचा आढावा, मुद्दाम येणाऱ्या आठवणी… असं बरंच काही!

Continue reading “अब तक ..”