अब तक ..

बाळलीला, किशोरावस्था, सुरवंटाचं पाखरू असं होत पंचविशी आली की असणारा ‘लाथ मारीन तिथं पाणी काढीन’ असा जोश आणि खळखळाट, तिशी आली काहीसा समजदार बनतो. संसार, मुलं, जगरहाटी, भलंबुरं यासोबत स्थिरता, संथता याचीही काही प्रमाणात भर पडत असावी. तिशी ओलांडून पस्तीशीकडे वळताना प्रकृती व वाढतं वय अशी दोन्हीची स्थित्यंतरं फारशी जाणवत नसल्यामुळे असेल कदाचित, पण ‘अजूनही यौवनात मी’ हा फील राहतो. पस्तिशी ओलांडून चाळीशीत पोहोचताना मात्र काही आयुष्य मागे सरल्याचा आतवर कुठेतरी शोध चालू होत असावा. चाळीशी ते पन्नास पंचावन्न… संसारातून, मुलांमधून फुरसत आणि बरीचशी स्वावलंबी. फुरसतीच्या, मनस्वी इच्छेच्या अनेक गोष्टी करायला जमतील अशी…. साठीत सकृतदर्शनी निवृत्तीचे वेध, आजी-आजोबांच्या भूमिका, तरी त्यातही करण्यासारखे बरेचसे. सत्तर पंच्याहत्तरीनंतर स्वास्थ जपणूक, छंद सोबती, वानप्रस्थी अलिप्तता, अनुभवाचं भरभरून दान, गत आयुष्याचा आढावा, मुद्दाम येणाऱ्या आठवणी… असं बरंच काही!

Continue reading “अब तक ..”

केसरिया

“केसरिया, अरे, काय दशा करून घेतली आहेस तू? नाही झालं रे, तीन दिवस तुझ्याकडे बघायला. माझ्या पण चिमण्या आहेत ना घरात. एकाअर्थी, चुकलंच माझं. बघ ना, चांगले चार-पाच दिवसाचे पर्जन्यमान होते म्हणून खरं उचललं तुला. नेमका हुलकावणी देऊन हा पाऊस गायब झाला आणि तू असा उन्हात ताज्या जखमेबरोबर. पण आलंय ना आता माझ्या लक्षात… हे बघ, मला माहिती आहे, तू तग धरून आहेस…
Continue reading “केसरिया”

गुड न्यूज, बॅड न्यूज

 

ऑस्टिन, शुक्रवार मार्च २८, २०१४. ठरवलेली किरकोळ कामं आणि एक डॉक्टरची नियोजित भेट उरकून मी गाडीत बसले तोच नवऱ्याचा इ-संदेश (मेसेज)… ‘वादळ आणि गारांचे वर्तमान आहे, काळजी घे आणि तडक घरी ये’. मी गाडीच्या बाहेर डोकावले. निरभ्र आकाश आणि लख्ख सूर्य! गारा…? त्या ही आत्ता? स्वतःशीच नकारार्थी मान डोलवत मी गाडी सुरु केली. पुढच्या शनिवारी घरी एक जुनी मैत्रिण सह-कुटुंब येणार होती. बाजूच्याच रस्त्यावर गांधी बझार होतं. पटकन धावती चक्कर मारून मग घरी जाऊया… मी मनाशी विचार केला आणि गाडी दुसऱ्या गल्लीत वळवली.

Continue reading “गुड न्यूज, बॅड न्यूज”

माय मराठी

maayboli“ही मराठी कथा मागे सरकलीये की पुढे सरकतेय हे बघायला ही बया सरकारी शिष्यवृत्ती घेऊन अमेरिकेला गेली हो…!! “. व. पुं. च्या ‘भदे’ कथानकातली ‘कमला सोनटक्के’ या पात्रावरची ही ओळ आठवायला तसं खास कारण घडलं. मागच्या डिसेंबरमध्ये २ महिन्यांसाठी मी भारतात गेले होते. सोबत ऑफिसचे कामही होते. माझ्या पावणे दोन वर्षाच्या लेकीला अर्धा दिवस बालवाडीत ठेवावं असं घरी ठरलं.

Continue reading “माय मराठी”

मराठी (प्रयोग)शाळा

पुंडलिक वरदे हरी विठ्ठल
श्रीज्ञानदेव तुकाराम
पंढरीनाथ महाराज की जय!
सब संत की जय!
जय जय रघुवीर समर्थ!!
बाप्पा जय जय !

Continue reading “मराठी (प्रयोग)शाळा”

उंची

earthमाझ्या आठवणीप्रमाणे उंचीचं वेड मला लहानपणापासूनच लागलं असावं. पक्षाप्रमाणे उंच भरारी मारत आकाशाला गवसणी घालायचं स्वप्न अनेक रात्रींतून मी स्पष्टपणे पाहिलेलं. स्काय डायविंगमध्ये १०,००० फुटावरून उडी मारताना केवढा आनंद भरून आला होता म्हणून सांगू? थंड हवेतून ढगांमधून खाली येताना बोन्सायप्रमाणे दिसणारा निसर्ग आणि लिलिपुटमधली माणसे… पॅराशूट उघडून हवेवर तरंगण्यातली मौज शब्दात नाही सांगता येणार! भीतीचा लवलेश सोडाच पण इच्छापूर्तीचा, त्या उंचीवर जाण्याचा आनंद भरून होता.

Continue reading “उंची”

गड्यांनो, फेकुनी द्या दप्तरे !…

१९९०-२००० च्या दशकातलं महाराष्ट्रातलं शिक्षण हे अगदी पु. लं. च्या ‘बिगरी ते मॅट्रीक’ सारखं खडतर (राकट मास्तर आणि त्यांच्या छडीचा भरपेट मार) असं निश्चितच राहिलं नव्हतं. त्यात थोडी मुलायमता आलेली होती. स्वातंत्रोत्तर भारताची मोकळी मानसिकता होती. अर्थात ‘मेकाले’ प्रणालीत फारसा फरक सरकारकडून पडलेला नसला तरी शहरी सुखवस्तू घरातले पालक मुलांच्या अभ्यास-प्रगतीकडे जातीने लक्ष देऊ लागले होते. धाक, शिक्षा हे होतं पण तरीही शिक्षकांविषयीची अनाठायी वाटणारी भीती कमी झाली होती.

Continue reading “गड्यांनो, फेकुनी द्या दप्तरे !…”

चित्रभेट

देवदत्त देणगी वगैरे नसली तरी चित्रकला मला लहानपणापासून आवडायची. एलिमेंटरी, इंटरमिजिएटला B Grade (द्वितीय श्रेणी) घेऊन मी उत्तीर्ण झाले. इंजिनिरिंगला पहिल्या वर्षी ग्राफिक्स वगैरे विषय होता. मात्र शाळेनंतर आठवणीने चित्रकलेचं आकर्षण वाटावं असं अभ्यासक्रमातून काही कारण नव्हतं.

Continue reading “चित्रभेट”