केसरिया

“केसरिया, अरे, काय दशा करून घेतली आहेस तू? नाही झालं रे, तीन दिवस तुझ्याकडे बघायला. माझ्या पण चिमण्या आहेत ना घरात. एकाअर्थी, चुकलंच माझं. बघ ना, चांगले चार-पाच दिवसाचे पर्जन्यमान होते म्हणून खरं उचललं तुला. नेमका हुलकावणी देऊन हा पाऊस गायब झाला आणि तू असा उन्हात ताज्या जखमेबरोबर. पण आलंय ना आता माझ्या लक्षात… हे बघ, मला माहिती आहे, तू तग धरून आहेस…
Continue reading “केसरिया”

Advertisements

गुड न्यूज, बॅड न्यूज

 

ऑस्टिन, शुक्रवार मार्च २८, २०१४. ठरवलेली किरकोळ कामं आणि एक डॉक्टरची नियोजित भेट उरकून मी गाडीत बसले तोच नवऱ्याचा इ-संदेश (मेसेज)… ‘वादळ आणि गारांचे वर्तमान आहे, काळजी घे आणि तडक घरी ये’. मी गाडीच्या बाहेर डोकावले. निरभ्र आकाश आणि लख्ख सूर्य! गारा…? त्या ही आत्ता? स्वतःशीच नकारार्थी मान डोलवत मी गाडी सुरु केली. पुढच्या शनिवारी घरी एक जुनी मैत्रिण सह-कुटुंब येणार होती. बाजूच्याच रस्त्यावर गांधी बझार होतं. पटकन धावती चक्कर मारून मग घरी जाऊया… मी मनाशी विचार केला आणि गाडी दुसऱ्या गल्लीत वळवली.

Continue reading “गुड न्यूज, बॅड न्यूज”

माय मराठी

maayboli“ही मराठी कथा मागे सरकलीये की पुढे सरकतेय हे बघायला ही बया सरकारी शिष्यवृत्ती घेऊन अमेरिकेला गेली हो…!! “. व. पुं. च्या ‘भदे’ कथानकातली ‘कमला सोनटक्के’ या पात्रावरची ही ओळ आठवायला तसं खास कारण घडलं. मागच्या डिसेंबरमध्ये २ महिन्यांसाठी मी भारतात गेले होते. सोबत ऑफिसचे कामही होते. माझ्या पावणे दोन वर्षाच्या लेकीला अर्धा दिवस बालवाडीत ठेवावं असं घरी ठरलं.

Continue reading “माय मराठी”

मराठी (प्रयोग)शाळा

पुंडलिक वरदे हरी विठ्ठल
श्रीज्ञानदेव तुकाराम
पंढरीनाथ महाराज की जय!
सब संत की जय!
जय जय रघुवीर समर्थ!!
बाप्पा जय जय !

Continue reading “मराठी (प्रयोग)शाळा”

उंची

earthमाझ्या आठवणीप्रमाणे उंचीचं वेड मला लहानपणापासूनच लागलं असावं. पक्षाप्रमाणे उंच भरारी मारत आकाशाला गवसणी घालायचं स्वप्न अनेक रात्रींतून मी स्पष्टपणे पाहिलेलं. स्काय डायविंगमध्ये १०,००० फुटावरून उडी मारताना केवढा आनंद भरून आला होता म्हणून सांगू? थंड हवेतून ढगांमधून खाली येताना बोन्सायप्रमाणे दिसणारा निसर्ग आणि लिलिपुटमधली माणसे… पॅराशूट उघडून हवेवर तरंगण्यातली मौज शब्दात नाही सांगता येणार! भीतीचा लवलेश सोडाच पण इच्छापूर्तीचा, त्या उंचीवर जाण्याचा आनंद भरून होता.

Continue reading “उंची”

गड्यांनो, फेकुनी द्या दप्तरे !…

१९९०-२००० च्या दशकातलं महाराष्ट्रातलं शिक्षण हे अगदी पु. लं. च्या ‘बिगरी ते मॅट्रीक’ सारखं खडतर (राकट मास्तर आणि त्यांच्या छडीचा भरपेट मार) असं निश्चितच राहिलं नव्हतं. त्यात थोडी मुलायमता आलेली होती. स्वातंत्रोत्तर भारताची मोकळी मानसिकता होती. अर्थात ‘मेकाले’ प्रणालीत फारसा फरक सरकारकडून पडलेला नसला तरी शहरी सुखवस्तू घरातले पालक मुलांच्या अभ्यास-प्रगतीकडे जातीने लक्ष देऊ लागले होते. धाक, शिक्षा हे होतं पण तरीही शिक्षकांविषयीची अनाठायी वाटणारी भीती कमी झाली होती.

Continue reading “गड्यांनो, फेकुनी द्या दप्तरे !…”

चित्रभेट

देवदत्त देणगी वगैरे नसली तरी चित्रकला मला लहानपणापासून आवडायची. एलिमेंटरी, इंटरमिजिएटला B Grade (द्वितीय श्रेणी) घेऊन मी उत्तीर्ण झाले. इंजिनिरिंगला पहिल्या वर्षी ग्राफिक्स वगैरे विषय होता. मात्र शाळेनंतर आठवणीने चित्रकलेचं आकर्षण वाटावं असं अभ्यासक्रमातून काही कारण नव्हतं.

Continue reading “चित्रभेट”

‘साक्षगंध’

“तुला हा मार्चमध्ये फोटो दाखवला होता… आठवतोय?”
“हं…”
“नुसतं ‘हं’ काय?”
“’US चा मुलगा आहे, यावर्षी यायला सुट्टी नाहीये’ – वाला तोच नं?”
“हो. त्याच्या घरचा फोन आला होता. नोव्हेंबरअखेर येतोय म्हणे.”
“मी बहुतेक कॅनडाला जातेय…”
“काssय? कधी? नक्की तारीख कळली आहे का?” Continue reading “‘साक्षगंध’”

वेड भरारीचं

सहावी – सातवीचं वय असावं माझं. एका रात्री मी ते स्पष्ट पाहिलं… आश्चर्य, उत्सुकता, भीती यानं दुसरा दिवस नुसता भरून गेला होता! ती एकच रात्र नाही तर त्यानंतर लगेच्याच आणखी एका रात्री मला ते पुन्हा दिसलं होतं… पहिल्यावेळी दिसलं होतं तसंच स्पष्ट आणि एखाद्या उत्कंठावर्धक मालिकेसारखं… पुढच्या अनेक रात्री मला ते पुनःपुन्हा दिसत राहिलं, अधिकाधिक सरस अनुभवत राहिलं. ‘काय आहे हे? स्वप्न? की सुप्त इच्छा? हे खरं आहे की नुसता भास?’ अनेक ज्ञात-अज्ञात प्रश्नांनी माझं मन भरून गेलेलं… दिसणाऱ्या गोष्टींचा पुरेसा कार्यकारणभाव लावावा इतकं माझं वय प्रगल्भ नव्हतं…

Continue reading “वेड भरारीचं”